خداحافظ ای شعر شب های روشن
خداحافظ ای قصه عاشقانه
خداحافظ ای آبی روشن عشق
خداحافظ ای عطر شعر شبانه

خداحافظ ای همنشین همیشه
خداحافظ ای داغ بر دل نشسته
تو تنها نمی مانی ای مانده بی من
تو را می سپارم به دل های خسته

تو را می سپارم به مینای مهتاب
تو را می سپارم به دامان دریا
اگر شب نشینم، اگر شب شکسته
تو را می سپارم به رویای فردا

به شب می سپارم تو را تا نسوزد
به دل می سپارم تو را تا نمیرد
اگر چشمه واژه از غم نخشکد
اگر روزگار این صدا را نگیرد

خداحافظ ای برگ و بار دل من
خداحافظ ای سایه سار همیشه
اگر سبز رفتی اگر زرد ماندم
خداحافظ ای نو بهار همیشه

خدا حافظ پرستو ی من

باید از محشر گذشت....

لجن زاری که من دیدم. سزای صخره هاست

گوهر روشن دل از کان و جهانی دیگر است

عذر میخواهم پری،   عذر میخواهم پری،

 من نمیگنجم در آن چشمان تنگ،

با دل من آسمانها نیز تنگی میکنند.

روی جنگلها نمی آیم فرود.

شاخه زلفی  گو مباش ،  آب دریاها کفاف

 تشنه این درد نیست.بره هایت میدوند. 

 جویباری که عزیزم راه خود گیرو برو ،

یک شب مهتابی از این تنگنای .  بر فراز

 کوها پر میزنم،   میگذارم میروم .

ناله خود میبرم . دردسر کم میکنم.

چشمهائی خیره می پاید مرا،

غرش تمساح می آید بگوش،

کبر فرعونی و سحر سامریست،

دست موسی و محمد با من است،

میروی وعده آنجا که با هم روز شب را اشتیست

صـبـح چنـدان دور نیست.... !

نام : پرستو                                          شهرت: آواره  

شغل: عاشق                                        نام پدر:  پريشان

نام مادر: گريان                                   نام خواهر: نگران

نام برادر: انتظار                                 نام دوست: بی خيال                 

محله : از ديار فراموش شدگان                   درد:سکوت          

غزل :آه                                          دانشگاه: عاشقان

جرم: به دنيا آمدن                               محکوم: به عشق                 

پلاک : بيکران

نشانی :شهر صفا ، ميدان وفا ، بزرگراه محبٌت ، خيابان آشنايي ، چهارراه سرگردانی ، کوچه عشق ، پلاک بيکران ، منزل چشم انتظار

رفتی حالا به کی گم خیلی دلم تنگه برات
می خوام یه بار ببینمت سر بزارم رو شونه هات
دوست داشتم با گلای سرخ می یومدم به دیدنت
نه اینکه با بخت سیاه چشمای سرخ ببینمت
گلا پرپر می کنم سر مزارت
تا ابد بارونی چشمای نازت
رفتی افسوس گل من تو در دل خاک از تو یادگاری چشمای نازت
پاییز غریب بی رحم اون همه برگ مگه کم بود گل من رو چرا چیدی گل من دنیای من بود
گلمو ازم گرفتی
تک و تنها زیر بارون
حالا که نیستی کنارم
می زارم سر به بیابون
هنوزم بارون می باره تو می یای انگار کنارم خودتم بهتر می دونی تا صبح واسط می بارم
پاییز غریب بی رحم اون همه برگ مگه کم بود گل من رو چرا چیدی گل من دنیای من بود

محبوب شبهای تارم...
اشک چشم چه قابل دارد چون تویی را
که نگاه حمایتگرت را از من دریغ نمی کنی
سردی دستانم را ، یخ زدگی درونم را
به تو می سپارم
که هر بار دست از دستانت بیرون کشیدم
به هر راهی که دانستی
بازم خواندی

چشمانت را ببند و هر وقت گفتم بگشا...

تا آرام .. آرام باز کنیم با هم لایه لایه های دل را...

باز کن عزیز.... باز کن...

...می بینی ؟ !! ...چه زیباست جهان دل
آسمانی بیکرانه و آبی ترین ، از طلوع خورشید یادت که ابرهای سیاه بی تو بودن را از خویش می راند
دشتی وسیع از چمنزارهایی که با وزش کوچکترین نسیم از کویت به رقص در می آیند
کوهایی استوار از اراده ای برای وصل جاودانه ات که زین پس با شدیدترین بادهای ترس ، اندوه و درد به یاری خودت نخواهند لرزید
دریایی عمیق ، قدیمی و مواج که به عشــــق نام تو بر صخره های دلم میکوبد
جاده ای منتهی به تو که در هر قدمش تابلوی ؛ ورود غیر ممنوع : نصب کرده ام
غاری برای شیرین خلوت من و تو
میخانه ای سر شار از می ناب عشــــــق تو
و محرابی که نیست جز میان طاق دو ابروی تو
...
عــــــــشق من در هر لحظه با تو مدام است ، مدام
دلبریت افسونم می کند
کمند گیسویت مدهوشم
و لبهای زیبایت مرا به خویش می خواند
و من فرو می روم در تو و با تو یکی می شوم
ای به فدای نازنین چشم سیاهت

جهان دل من با تو

آخر عــــــــــشق است  ، ....

... و .. بی تو !!!!

آن روز مبــــــاد.

زمان به من آموخت :

که دست دادن دلـيـل رفـاقـت نـيست  ،

بوسـيـدن قـول مانـدن نـيست ،

وعـشـق ورزيـدن :

ضمانت تـنها نـشـدن نـيست