چشمانت را ببند و هر وقت گفتم بگشا...

تا آرام .. آرام باز کنیم با هم لایه لایه های دل را...

باز کن عزیز.... باز کن...

...می بینی ؟ !! ...چه زیباست جهان دل
آسمانی بیکرانه و آبی ترین ، از طلوع خورشید یادت که ابرهای سیاه بی تو بودن را از خویش می راند
دشتی وسیع از چمنزارهایی که با وزش کوچکترین نسیم از کویت به رقص در می آیند
کوهایی استوار از اراده ای برای وصل جاودانه ات که زین پس با شدیدترین بادهای ترس ، اندوه و درد به یاری خودت نخواهند لرزید
دریایی عمیق ، قدیمی و مواج که به عشــــق نام تو بر صخره های دلم میکوبد
جاده ای منتهی به تو که در هر قدمش تابلوی ؛ ورود غیر ممنوع : نصب کرده ام
غاری برای شیرین خلوت من و تو
میخانه ای سر شار از می ناب عشــــــق تو
و محرابی که نیست جز میان طاق دو ابروی تو
...
عــــــــشق من در هر لحظه با تو مدام است ، مدام
دلبریت افسونم می کند
کمند گیسویت مدهوشم
و لبهای زیبایت مرا به خویش می خواند
و من فرو می روم در تو و با تو یکی می شوم
ای به فدای نازنین چشم سیاهت

جهان دل من با تو

آخر عــــــــــشق است  ، ....

... و .. بی تو !!!!

آن روز مبــــــاد.