...مهربان ترینم
بی ادب نیستم ،
می دانم ، می دانم که برای ورود به هر مکان مقدسی
می بایست کفشهایم را از پا درآورم
صورتم را به آسمانت گیرم
دست دلم را به زلفت گره زنم
و نامت را بر زبان جاری کنم
اجازه بگیرم و وارد شوم..

ببخش نازنین...
این بار بر دلم ببخش که بی تاب بود و بی قرار
آخر هر جا سر گردانده بود
تو را دیده بود
و آمده بود .. تا در هر قدم
تعلقی را بر جای گذارد
قدم اول.....
دومین قدم...
قدم سوم....
امشب دلم هر چه بود جز تو را از خویش تکاند

ببین عزیز دل
نگاه کن
ببین که امشب جز تو هــــــــــــــــــیچکس در این خانه نیست
آخر تو  کمک کردی که از غیر خالی شود..
آن قدر هر بار مواظبتش کردی
که دیگر میدانم من معشوقم و تو عاشق
امشب یقین کردم ، یقین بر عاشق بودنت ، یقین بر عشق تو
آزادم ، آزاد ،  از غیر تو ..از هر چه جز توست آزادم

نمی گویم تو در صدر منزل دلی
نه ، صاحب منزلگاه دل تویی

صاحبخانه ی دل من تویـــــــی