از این نخوت و سردی روحم          از این تنهایی میون این همه آدم                               

  از سکوت با هزاران فریاد                  از گذشت سنگین ثانیه ها  

   از این لبخند تصنعی                        از این عشق های زود گذر                               

  از رکود در مرداب هستی      از تاریکی شبهای بی تو بودن                           

  از شبهای مهتابی بدون ماه دلم      از هجوم غم بر قلب شکسته ام                     

  از سنگینی درد بر شانه هایم          از اقیانوس اشک بر روی گونه هایم                     

  از کویر آرزوهای محالم                       از مهربانی قلب نامهربانت   

 از سردی قلب سنگی تو                     از بی روحی نگاههایت بر نگاهم                            

  من از این همه دروغ خسته ام خسته ام خسته ام